Op deze wereld is geen plaats voor terrorisme

Beste lezer,

Na de aanslagen in Manchester en Londen kwam een enorm gevoel van machteloosheid naar boven. Vooral toen ik merkte dat anderen er ook onder leden zoals mijn levenspartner. Gelukkig kon ik na een week mijn gedachten en gevoelens kanaliseren en ben ik gaan schrijven.

Voor het Holocaust Namenmonument heb ik de afgelopen twee jaar namen geadopteerd. U vraagt u nu wellicht af, waarom ik dat hier vermeld. Dat heeft er mee te maken, dat ik een man ben van weinig woorden, vooral als het om mijn gevoelens gaat of die van anderen. Ik voel mij beter bij daden, echt gewoon simpelweg daden.

Als ik de namen van de slachtoffers van de aanslagen in het Verenigd Koninkrijk zou kennen, dan zou ik deze op deze site vermelden. Net zoals ik dat voor het Holocaust Namenmonument heb gedaan.

Het noemen van namen doet mij veel. Als ik de namen van de omgekomen mensen in de VS van 11 september 2001 hoor, dan krijg ik een brok in mijn keel.

Wellicht vragen sommigen van u, lezers, u af waarom ik vooral door een westerse bril naar vrede en veiligheid kijk. Anders gezegd: hoe zit het dan met moslims? Daarvan overlijden er toch ook te veel?

Ik koester warme herinnneringen aan onze voormalige buren, moslims, waarmee we heel vriendelijke gesprekken hebben gevoerd en waarvan de dochter vanaf haar vijfde tot tiende jaar mij adoreerde, zoals een goede vriendin eens opmerkte. Haar blije "hoi buurman!" zal ik niet snel vergeten.

Is er op deze mooie wereld plaats voor terrorisme? Nee, nee en nog eens nee. Maar dat lukt pas als we er met ons allen aan werken.

12 juni 2017
Peter van der Maarel
peter at petervandermaarel.nl